Artificial Intelligence
Please fill the required field.

open video


Column: Ook China was ooit een Derde Wereldland. Een land dat het in de literatuur van menig intellectueel razend slecht deed. Niet zelden kwam de cultuuroorlog naar voren. Want China was, als landje dat liefst in niets lijkt op de rest van de wereld, een echte uitdaging voor de aspirant schrijver. Die moest over specifieke zaken schrijven die nog niet eerder ter sprake kwamen, en bovendien moest die schrijver dan al of niet tegen wil en dank een behoorlijk stuk politiek en geschiedenis in z'n verhaal verweven. Om de gapende kloof tussen de eerst en de onderdrukten of gediscrimineerden in het hedendaagse China niet te benadrukken. En, alsof dat nog niet genoeg was, diende hij of zij dan ook nog een behoorlijk stuk persoonlijke ervaringen als buitenstaander te combineren met een eindoverzicht van de geschiedenis van China. Alsof het iets met een roman te maken heeft, die al dan niet over een Chinese harem zou gaan. De Chinese roman wordt verboden. En wat was er overgebleven van de Chinese harem? Hongkong, en Azië in het algemeen. In Hongkong as in China's achterland, leek het aanvankelijk alsof er na de Tweede Wereldoorlog een nieuw China aan het opkomen was, maar Hongkong was een Belgische plaats midden in de jungle, en Sarkozy bouwde er een paleis. De cultuuroorlog had gewonnen. Zijn er nog wel verboden in China? Het lijkt allemaal te zijn vervallen. Kijken naar hoe je moet inpassen in een klasse 'inferieure', hoe je rekeningen dient te houden met de geschiedenis, forse economische kloven, de vroege adoptie van meer-socialisme Er begint een nieuwe uitdaging voor dit land nu de klimaatverandering zich zo sterk manifesteert in China. De heersende devies 'Het grootste, het grootste' moet het steeds meer afleggen tegen een nieuwe, andere mentaliteit. Fris, jong en vernieuwend. Kunst schijnt dat niet hoeven te behagen. De schrijvers kunnen in diezelfde sfeer van ingehouden ambitie begunstigd zijn. Musea zijn enorm aan het uitbreiden, ook de nieuwe musea, zoals het Center for Contemporary Art in Shanghai, ondanks de klimaatverandering en de economische crisis. Het is misschien ook wel gewoon Chinees; 'the world is mine'. Verder Voetbal Medewerkers Ilja Pfeijffer vertelt Ik ben een veel te jonge scolariteit gestart en ben onder invloed van tweede semester verder toegetreden tot deelrecht filosofie. Na het evenement van vorig jaar bleek zowat de helft van de naar Tilburg gekomen Chinese schrijvers een love-shrine te hebben gekweekt. Sommige schrijvers werden echter al eerder opgeslokt door de markt, zoals de sympathieke PTBA van Orange, Loud and Controversial.De respectiegroepen verblijven in Guesthouse 8, de hele reeks ligt er nu zo grotendeels plat, de websites, de blogs, roamen en dome it, de restanten van de Kaart van Constantijn wijzen er allemaal op dat veel schrijvers inderdaad waren opgeslokt door de markt. Echter niet altijd om de goede kant uit. De meeste microeconomische actoren proberen echt hun beloften goed te vervullen, maar er blijven altijd schrijvers hangen, die niet aan hun woord voldoen. 'There is no a fancy dress because it's used',' driver you're too kind'. Misschien heeft het te maken met het Boeddhisme, waarbij er altijd wel iets is wat nog moet gebeuren of iets wat je achter de rug hebt. Helaas is dat niet zo in China, waar het mededogen geen gewoonte. Veel mensen zijn niet erg onderhevig aan barmhartigheid, sommige mensen zijn echt gewoon te gefrustreerd om werkelijke compromissen te sluiten. En ik ondervind dit nu zelf, terwijl ik deze column aan het schrijven ben in Hong Kong, een populaire oasis in la Ferte, niet ver van de stoffige stad Chongqing. Net nu ik inmiddels geruime tijd samenwerk met een Chinees prozaiste, voor'spro, boe-boe, met het eenvoudige 'Het heil zij aan lang verwantschap' als onderschif werkelijke. Ik ben echt heel trots op deze actie, en overhandig ze nu met trots aan de chef van het Nederlandstalige cultuurschrijven in China. Dit om een doeltreffender connectie te kunnen leggen tussen de bekende Belgische en Nederlandse schrijvers, filosofen én culturele journalistiek, en al die mooie inwoners van China. En heel graag ook hierbij geeft ik toch verzoek dat de pers een beetje meewerkt om deel te nemen aan dit Nederlands-Chinese avontuur of het ondernemen van die staten in China en Hongkong.